Gulzig reductionisme

Als je iets probeert te begrijpen, dan is het logisch het uit elkaar te halen. Het is een zeer succesvolle strategie waar de wetenschap veel aan heeft. We begrijpen een organisme door zijn losse organen te bestuderen; we begrijpen organen door ze uit elkaar te halen tot op celniveau; we begrijpen cellen door te kijken naar hun onderdelen – zoals mitochondriĆ«n en DNA. Deze strategie heet “reductionisme”. Maar soms kun je iets te ver uit elkaar halen, en leer je niet meer wat je wilde leren. Als je de werking van een stofzuigen wilt doorgronden, heeft het weinig zin om de vezels in de papieren stofzuigzak uit elkaar te pluizen. Toch zijn er mensen die geloven dat wij het best te begrijpen zijn door naar onze hersencellen te kijken – of kleiner nog. Dat is een vergissing. Een vergissing met een naam: “gluzig reductionisme” (een term die bedacht is door filosoof Daniel Dennett).

Ik vind gulzig reductionisme is een relevant onderwerp en daarom heb ik grote posters gemaakt die twee weken lang in de OBA hebben gehangen. Opdat jan en alleman begrijpen dat het antwoord op het raadsel mens niet per se verborgen ligt in hersencelletjes.