Swirls
Swirls is een tent op het Centraal Station in Utrecht waar je “ijs-achtige” dingen kunt kopen. Maar ik doe dat zelden want ik word een beetje nerveus van Swirls. Een Swirl is iets met ijs en je moet van alles kiezen. Maar waaruit je kunt kiezen weet ik niet.
Gisteren was ik ruim op tijd op het station en had ik wel zin in een ijsje. Aarzelend liep ik voorbij de Swirls-tent en probeerde ik een glimp van het informatiebord op te vangen: “grote Swirls, kleine Swirls, Sundays en diverse Toppings.” De verkoper herkende in mij een potentiële klant en bewoog zich in mijn richting. Dat was te veel voor mijn onzekerheid (“Wat zijn ‘Sundays’ in hemelsnaam?”) en ik liep snel door. Maar om de hoek vermande ik me en keerde ik om: ik zou een Swirl gaan kopen.
“Een Swirl alstublieft.”
“Met drie of vijf extra’s?”
“Extra’s? Zijn dat die dingen in die bakjes?”
Waarop de verkoper meewarig een bak met ijs begon vol te gooien met van alles. Bananen, noten, smarties.
“Toppings?”
Het leek me verstandig “nee” te zeggen, waarop de man de bak in een apparaat zette dat mijn ijs en “extra’s” door elkaar husselde. Ik betaalde 2 euro 95 en stond uiteindelijk met te veel en ongewenst ijs op het station.
Wat had ik moeten doen? Nergens op het bord stond uitgelegd wat een Swirl precies is, wat ie kost, en welke voorkennis vereist is. En op de toonbank lag ook geen brochure.
Ik begrijp Swirls niet en eerlijk gezegd ben ik er een beetje bang voor. Zoals ik honden niet begrijp en daar ook bang voor ben, en niets begrijp van hypotheken en dus altijd met zweet in mijn handen voor m’n hypotheekadviseur verschijn.