Pierre
Met mijn benen iets uit elkaar en een kwast in mijn linkerhand stond ik voor een groot wit karton. “Hoe ga ik de wereld versteld doen staan?” vroeg ik mij af. En ik verroerde me niet.
Ik verroerde me een hele tijd niet.
Een héle tijd.
“Misschien kom ik los van een biertje,” hield ik mezelf voor. En uiteindelijk, met nauwelijks een streep op het karton, fietste ik dronken naar huis: cursusavond één van “schilderen voor beginners”.
De eerste weken van de cursus schoot ik voor geen meter op. Cursusleider Pierre – een dik Frans mannetje – zag dat natuurlijk wel, maar hij liet me een beetje aanmodderen. Vier weken achter elkaar werd ik dronken.
In week vijf kwam-ie met me praten. “Je wilt teveel, Bas. Je wilt iets nieuws.” Daar had hij gelijk in. Ik wilde innoveren, vernieuwen. Kunst! “Innoveren is onzin. Ga er nou maar vanuit dat ieder denkbaar schilderij al geschilderd is, dan kun je lekker doen wat jezelf wilt en hoef je je niet zo druk te maken. Innovatief willen zijn is jezelf dwars zitten.”
Ik schrok daarvan. Ik had gehoopt op meer. Maar er viel ook een zware last van mijn schouders, en met een fris soort nonchalance probeerde ik geen nieuwe schilderijen meer te maken. Maar goede. De schilderijen die het beste bij me pasten. Het werden uiteindelijk prima schilderijen ook. De beste die ik had kunnen maken.
Vernieuwen betekent jezelf afhankelijk opstellen. Afhankelijk van datgene wat er al is. En daar wil je dan vanaf wijken. Met de berg bestaande producten, diensten en schilderijen je achterhoofd probeer je een nieuw gaatje te vinden. Maar dat is niet waar het om gaat: innovatie is geen doel op zich. Niemand zit te wachten op “iets nieuws”; we wachten op “iets goeds”.
Als we er nou vanuit gaan dat alle producten, diensten en schilderijen al een keer gemaakt zijn dan valt de last misschien van onze schouders, en kunnen we lekker aan de slag. Niet voor het nieuwe, maar voor het beste.