Iets maken van je leven
Natuurlijk heb ik ook de debatten gevolgd tussen Verdonk en de rest van Nederland. Met de Kamer en met Rutte. Bij Mark Rutte wil ik even stilstaan. Ik vind het sympathieke vent; en zijn fundamentele politieke uitgangspunt vind ik ook sympathiek: “Ik wil dat we de partij zijn voor de mensen die wat van hun leven willen maken.” Dat heeft hij meermalen gezegd en ik voel met hem mee. Bij “de mensen die wat van hun leven willen maken” voel ik dezelfde positieve vibratie die ik ook voel als ik in de Verenigde Staten ben: een land vol mensen die wat van hun leven willen maken. Misschien ben ik ook wel zo iemand. Zo eentje die wat van zijn leven maakt.
Toch heb ik een aantal vragen. Om te beginnen vraag 1: Wie zijn de mensen die wat van hun leven maken precies? Wat moet je doen om iets van je leven te maken? Wanneer is het zover: wanneer heb je iets van je leven gemaakt? Als je alles eruit gehaald hebt wat er in zit? Als je Staatssecretaris bent? Alle zwemdiploma’s hebt? Een lintje van de Koningin?
Vraag 2: Als je denkt te weten wat je moet doen om iets van je leven te maken; weet je dat dan zeker? Of is het mogelijk te denken dat je iets van je leven maakt terwijl dat feitelijk niet zo is? “Weet je wat: ik ga wat van mijn leven maken. Ik ga proberen de beste patatbakker van Grubbenvorst te worden.” Waarop je jaren achtereen patat verkoop in de sportkantine van GruKo (de Grubbenvorster Korfbalvereniging). Of heb je juist wat van je leven gemaakt door simpelweg patat te gaan bakken in plaats van Staatssecretaris te worden? Hoe weet je dat je het bij het rechte eind hebt in je pogingen iets van je leven te maken?
Vraag 3: Is degene die wat van zijn leven maakt te benijden? Heb je er wat aan om wat van je leven te maken? Of kun je eigenlijk beter maar niets van je leven maken – wat dat ook moge zijn.