Een gezin met eendjes
Mijn vriendin en ik hebben een nieuwe aanwinst – of aanwinsten: twee kleine eendjes. Lieve witte eendjes met een oranje snavel: van die Donald Ducks. Ze zwemmen in de sloot naast ons huis en een paar keer per dag komen ze langs. Dan beginnen ze heel hard te kwaken en willen ze eten. ‘s Ochtends doen ze dat ook – net na zonsopgang – en dus sta ik iedere morgen in mijn badjas in de tuin eendjes te voeren. Ik herken hun gekwaak uit duizenden en aan een half kwaakje heb ik al genoeg: dan zit ik rechtop in m’n bed en ren ik naar de beneden: “De eendjes zijn er,” zeg ik enthousiast tegen m’n vriendin die doorslaapt.
“Doe toch ‘ns normaal man,” is me al van verschillende kanten toegeworpen. “Hou toch ‘ns op met die eendjes. Ze zijn gewoon een vervanging voor kinderen. Neem dan ook gewoon kinderen.”
Het is misschien inderdaad wat vreemd dat ik ‘s ochtends om half zeven in m’n badjas in de tuin sta, maar waarom is dat vreemder dan een reguliere zorgzame vader die om dezelfde tijd zijn eigen kind de fles geeft? Een gezin met kinderen is normaler dan een gezin met eendjes – ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat kinderen een vervanging voor eendjes zijn – maar hoe komt het dat het één normaler is dan het andere? En is het normale ook beter?
Leuke gezinnen met kinderen komen vaker voor dan leuke gezinnen met eendjes; niet omdat leuke gezinnen met kinderen leuker zijn, maar wel omdat leuke gezinnen met kinderen vaak weer voor nieuwe leuke gezinnen met kinderen zorgen. Leuke gezinnen met kinderen vermenigvuldigen zichzelf.
“Het was vroeger zo gezellig wanneer ik op woensdagmiddag thuis kwam van school. Samen met m’n moeder thee drinken in de keuken en dan vertellen wat er die dag gebeurd was. Dat wil ik later ook! Met m’n eigen kinderen.”
Een leuk gezin met kinderen zorgt gemakkelijk voor een nieuw leuk gezin met kinderen; maar een leuk gezin met eenden heeft dat effect helemaal niet. Hoe leuk mijn gezin ook is, en hoe lief mijn eenden ook zijn; ik heb nog nooit iemand op het idee gebracht om ook een gezin met eenden te stichten – behalve dan misschien nu.
Voor mij zijn kinderen niet leuker dan eenden. Ondanks het feit dat ze normaler zijn. Het normale is normaler en komt vaker voor. Maar het normale is niet leuker of beter dan het abnormale. In ieder geval niet voor mij. En ook niet voor mijn eendjes: die vinden het prachtig om iedere ochtend gevoerd te worden.