Een geslaagde vakantie
“En, was het een geslaagde vakantie?” Vroeg mijn buurman toen ik thuiskwam van een paar dagen weg. Een “geslaagde” vakantie. Wanneer is een vakantie eigenlijk geslaagd? En kán een vakantie eigenlijk wel slagen?
Voor mijn buurman is de vakantie geslaagd als hij zo veel mogelijk verschillende treinen gespot heeft. Dieseltreinen, stoomtreinen, treinen met een groene locomotief en blauwe wagons, en treinen met een blauwe locomotief en groene wagons. Voor een ander is de vakantie geslaagd als-ie zo bruin mogelijk terug komt. En voor weer een ander slaagt de vakantie door een vastgesteld aantal monumenten te bezichtigen.
Allemaal geen goede voorbeelden van echte vakanties vind ik. Het zijn vakanties ergens om. Ze dienen ergens toe: treinen spotten, bruin worden of culturele highlights bekijken. Maar volgens mij is de essentie van de vakantie dat-ie nergens toe dient. De vakantie is er alleen maar om een fijne vakantie te hebben. Een vakantie heeft geen resultaat, levert helemaal niets op. Een vakantie kán helemaal niet slagen. Eigenlijk is de vakantie die mogelijkerwijs zou kunnen slagen al bij voorbaat niet geslaagd.
Zelfs een vakantie óm uit te rusten vind ik geen vakantie. Je rust heus uit op een vakantie, maar als de vakantie er is óm uit te rusten krijgt-ie een zwaarte die juist de vakantie niet eigen is. Je loopt het risico achtervolgd te worden door de vraag of je al voldoende uitgerust bent. “Ben ik nu al uitgerust?” “En nu?” Zo’n vakantie lijkt op een slapeloze nacht waarin je je telkens afvraagt of je al slaapt.
Vakantie is er juist om niks. Je ligt wat in het zand en draait je nog eens rond. Of je slentert naar de koffiebar en leest daar nog wat in een boek. Zelfs verspilling mag: een teveel besteld cocktailtje is geen ramp. “Och ja, het is vakantie; kom we nemen nog een duik.” En als het boek niet bevalt dan stop je er na honderd pagina’s gewoon mee. Het hoeft niet uit.
In het dagelijks leven zou je al snel denken “O jee, ik heb mijn tijd verspild. Honderd pagina’s voor niks gelezen.” Want in het dagelijks leven doen we niks voor niks. Heeft alles een resultaat, en kunnen de dingen falen en slagen.
Maar volgens mij is het dagelijks leven stiekem ook een vakantie. Of zou het dat moeten zijn. Een jaar of tachtig lang. Zoals de vakantie niet slagen kan, kan een leven dat ook niet. Daarom is de vakantie de eerlijkste manier van leven. Je leeft op vakantie. Nergens toe.