Biecht
Mijn chauffeur Ronald Giphart – die overigens een erg leuk boek geschreven heeft: Troost, werkelijk een aanrader. Die Ronald Giphart dus – hij brengt me altijd netjes thuis als we ergens samen een verhaal moeten doen; ik zit dan dronken voorin zijn Renault Laguna terwijl hij met zijn vrouw telefoneert. Die Ronald Giphart heeft mij meermalen aangeraden om een “filosofisch annex wetenschappelijk cabaret” te beginnen.
Ik heb vandaag begrepen waarom ik dat niet moet doen. Ik schaam mij namelijk. Ik schaam mij om twee keer hetzelfde te moeten doen. En dat is niet handig voor een cabaretier: die doen een heel seizoen hetzelfde. Vandaag vertelde de ervaren dame die mij een beetje helpt met mijn agenda – ja, die luxe kan ik mij veroorloven – dat zich zo de schrijver van de cabaretier onderscheidt. Nou ja, dan maar een schrijver in plaats van cabaretier. Of wetenschapper, of nepschrijver; ook goed.
Soms overkomt het me dat ik ergens een verhaal vertel en in het publiek iemand meen te herkennen. “O jee,” denk ik dan, “ze verveelt zich vast: ik heb dit al eens eerder verteld. In Borselle, of Tiel.” Snel verzin ik dan een nieuwe draai, die meestal slechter is dan het origineel. En als er geen bekende in het publiek zit dan verzin ik haar wel. In mijn gedachten zie ik die persoon fronsend opkijken: “Hé, dit heb ik al eens eerder gehoord.”
Ik kan het niet: ik kan niet twee keer hetzelfde vertellen. Ik had u hier kunnen vertellen dat negers niet beter kunnen dansen; dat God geen langere baard heeft dan Allah; en dat je niet mag masturberen in de trein. Maar die verhalen vertelde ik al. Elders. Op TV. En daar schaam ik mij ook voor.
Dat weet u niet. U ziet een zelfverzekerde jongeman die erudiet het ene verhaal na het andere uit zijn mouw schudt – als u mij al ziet. Maar mijn twijfel slaat toe: “Vertel ik geen onzin?” “Ben ik niet te vaak op TV?” en “Zit u hier wel op te wachten?” Die twijfel is niet erg. Twijfel is de kern van wijsheid. En dat is waar het mij om gaat.